Skip links

Wat je ogen vertellen over je gezondheid

Een kleine twee maanden na mijn oogoperatie ben ik nog steeds de trotse eigenaar van een paar scherpe oogbollen, gezond en wel. Ik heb nog wat last van halo’s ’s avonds, maar verder niks dan lof voor mijn extra-lensimplantaten. “Een absolute aanrader voor wie zonder bril door het leven wil gaan”, orakelde ik vorige week nog tegen een vriendin die ook een operatie overwoog. Tot ik plots diezelfde avond last kreeg van een trillend ooglid en spiertrekkingen rond mijn oog.

Niet de hele tijd en niet heel lang, maar zo nu en dan ‘schoot’ er een rilling door de spiertjes onder aan mijn oog. De lens was vast verschoven en had een zenuw geraakt, zo vreesde ik. Geen idee of dat überhaupt kan, maar ik heb een levendige verbeelding op dat vlak. Ik had te vroeg victorie gekraaid, dit zou het begin zijn van een vreselijke aftakelingsproces van mijn oogzenuwen. De dagen erop bleef mijn oog trekken en trillen, ’s avonds werd het erger. Ik belde in paniek naar mijn oogarts, die me meteen geruststelde: het was gewoon een uiting van stress, niks aan de hand, zei hij. ‘En je kunt er weinig aan doen, behalve wat tot rust komen.’

Vlek op de parket 
Dat leek me geen probleem. Gewoon wat langer mijn infraroodsauna in en klaar. Bovendien had ik veel projecten in de pijplijn, maar het waren leuke zaken, dus het ging om gezonde stress die me energie gaf, toch? Nu ja, ik had ook ongezonde stress, omwille van een gigantische vettige olievlek op mijn parket, veroorzaakt door een verkeerd kuisproduct. Uren heb ik woensdag zitten klungelen met producten om het spul eraf te krijgen, wat me natuurlijk niet lukte integendeel: ik maakte het erger dan het al was. En dat bezorgde me dan stress: onze parket moest opnieuw opgeschuurd worden, maar wie kon dat? Hoeveel zou dat kosten? Hoeveel stof zou dat maken? En moeten we binnenkort een week gaan kamperen omdat we ons huis niet in kunnen? Al googelend, bellend en vloekend heb ik gisteren parketvloeren en prijzen vergeleken. Het lijkt banaal, in het licht der eeuwigheid stelt het niks voor. En toch bezorgt het mij stress, zoveel stress dat mijn ogen er spontaan van gaan samentrekken. En als je dan je sauna in kruipt met een telefoon waarop je verder ligt te scrollen op zoek naar de perfecte parketkleur, dan mist zo’n antistresshalfuurtje z’n effect helemaal. 
 
Ik zie, ik zie…
Dat mijn ogen me vertellen dat ik stress heb om mijn parketvloer, deed me denken aan een interview van enkele maanden terug met een alternatieve arts. Zijn verhaal was té alternatief voor het weekblad waarvoor ik werkte, dus veel van zijn uitleg kon ik niet gebruiken. Maar ik vond het behoorlijk interessant, wat hij vertelde. “Heel veel van onze chronische ziektes veroorzaakt worden door vervuiling. Het lichaam heeft van nature een groot vermogen om zichzelf te genezen. Dat vermogen neemt af naarmate er zich meer afvalstoffen in ons lichaam opstapelen”, legde hij uit. “Homotoxicologie, zo heet de leer van de invloed van toxische (giftige) stoffen op ons lichaam. En die leer gaat als volgt: vervuiling in ons bindweefsel (het weefsel dat al onze lichaamscellen verbindt, ongeveer 18 liter in totaal!) veroorzaakt verandering van de zuurtegraad en verandering in het transport van voeding- en afvalstoffen. Dit kan leiden tot  ontstekingen of andere aandoeningen.
Het verloop ervan gaat in zes fases: de eerste drie fasen kun je mits medische ondersteuning relatief makkelijk genezen, nadien wordt dat moeilijker of zelfs onmogelijk. 
Kort gezegd: in de eerste drie fases zal je lichaam het teveel aan toxines proberen af te voeren. Dat lukt niet altijd helemaal, dus het teveel aan gifstoffen gaat zich nestelen in je lichaam. Vanaf fase vier dringen de gifstoffen je organen en bindweefsel binnen, waar ze schade gaan aanrichten, in een latere fases ook de cellen. En het is in die fasen dat je dan ook (zware) lichamelijke klachten krijgt – lichte gewrichtspijn wordt dan bijvoorbeeld zware gewrichtsreuma”, zo legde hij uit.
En wat hebben je ogen hier nu mee te maken? Wel, die zijn de spiegel van je gezondheid. Hoe troebeler en grauwer je oogwit, hoe vervuilder je lichaam, hoe minder goed je organen functioneren. 
Ik heb zijn uitleg nooit mogen publiceren, helaas. Maar na afgelopen week geloof ik dat er een grond van waarheid in zit. Ogen zijn een spiegel van je gezondheid. En als je te veel zit te turen naar een vlek op je parket, beginnen ze zich te roeren.