Skip links

Waarom sporten niet altijd een feest is

Ik las onlangs over een nieuwe trend die komt overwaaien uit de VS: een belangrijke gebeurtenis – verjaardag, zwangerschap, nieuwe job – vieren hippe vogels niet meer met een braspartij op café, maar met een avondje sporten. Jawel, u leest het goed: samen zweten, sit-ups doen en calorieën verbranden blijkt pure verwennerij en is dus helemaal in.

Toeval wil dat ik – heuse trendsetter – op hetzelfde idee was gekomen op het einde van de vakantie. Met vier vriendinnen zaten we aan de wijn toen één van hen het idee opperde om eens samen te gaan tennissen op vrijdagavond. Het leek – na enkele glazen wijn – een briljant plan. We voegden de daad bij het woord en boekten meteen online een tennisveld voor de eerste vrijdagavond van september. Het zou een mooie afsluiter zijn van die eerste, drukke schoolweek.

Druk druk druk
Maar enkele dagen voor onze geplande tennisavond bekroop het angstzweet me al, samen met een verpletterende vermoeidheid bij het idee alleen al om tegen een bal te kloppen. Ik kán helemaal niet tennissen, heb zelfs niet eens een racket. Voor mij is inspanning nooit een ontspanning, wat zou ik in godsnaam op een tennisveld gaan rondhossen op een kille vrijdagavond?
Ik was bovendien al óp van de drukte – school die weer begon, info-avonden, hobby’s die zich weer op gang trokken, een nieuw computersysteem op de redactie dat hopen stress bezorgde – en het was nog maar woensdagavond.

Toch maar een wijntje
Dus ik dropte mijn ei in onze WhatsApp-groep ‘tennis’. Dat ik geen zin had, moe was, een verkoudheid voelde opkomen. Dat ik liever op tijd ging slapen, of op café wilde voor één wijntje. En als er gezweet moest worden, dat ik dat dan liever in mijn infraroodsauna deed, niet op een tennisveld godbetert.
Ik was blijkbaar niet alleen. De één na de ander haakte af wegens te moe. Ik veranderde de afbeelding van onze groep – een tennisracket werd een glas wijn- en uiteindelijk belandden we vrijdagavond op café voor een glas of drie – zoals het altijd gaat met ‘één wijntje en op tijd naar huis’.

Sauna-bootcamp
September is weer begonnen, zoveel is duidelijk. Eind augustus bruis ik altijd van de wilde plannen en nieuwe hobby’s. Om uiteindelijk gewoon elke avond uitgeteld in mijn infraroodsauna te belanden. Maar hé, ook daar verbrand ik calorieën, ook daar wordt stevig gezweet. De volgende keer dat we het nog eens in ons hoofd halen samen te gaan sporten op vrijdagavond, pleit ik voor een infraroodsauna-bootcamp, gevolgd door een glas wijn (of twee, of drie). Dát noem ik pas écht een briljant plan 😉