Skip links

Waarom ik nooit meer in een Finse sauna stap

Begin juli zit ik mijn blog meestal te typen vanop onze berg in Spanje. Nu ja, om heel eerlijk te zijn: de berg van mijn schoonzus, waar zij een geweldige finca met zwembad neergezet heeft en waar immer een verfrissend zeebriesje waait. Dus nog voor de school uit is (dat gaat met kleuters) vertrekken we doorgaans richting zon om pas enkele weken later, bruingebrand en uitgerust, weer naar huis te komen.

Omdat we dit jaar pas in augustus kunnen vertrekken (tja, ik heb nog een andere schoonzus die óók graag op die finca vertoeft), had ik vorig weekend twee dagen in een Landal-bungalow in de Nederlandse Veluwe geboekt. Kwestie van de vakantie officieel op gang te trappen. Per ongeluk had ik het type luxebungalow aangevinkt (ik vond al dat er op het einde zoveel reserveringskosten bij kwamen 😉 en die lag pal aan het water, met zicht op de vijver. En wat nog meer was: het huisje had een zonnebank én sauna.

Marteltuig
Omdat het zaterdag meer leek op een herfstdag dan een zomerdag en het ook binnen in de bungalow best frisjes aanvoelde, leek een saunaatje zaterdagavond me ideaal. Het was een Finse sauna (met zo’n berg kolen in de hoek) dus toen ik probeerde uit te vlooien hoe dat werkte – iets met genoeg water op de kolen kappen – viel mijn oog op de gebruiksaanwijzing: “gelieve de sauna één uur op voorhand op te zetten”. Eén uur??? Mijn infraroodsauna is na een dik kwartier klaar; een uur voorverwarmen is wel heeeul lang. Bon, na een uurtje had ik het ding toch warm gekregen. Maar toen ik erin stapte, wist ik niet wat er gebeurde. Wat een h-i-t-t-e, zo’n verstikkende damp die je luchtpijp dichtsnoert. Voor mij heeft een Finse sauna niks te maken met luxe, eerder met moed en zelfopoffering. Na 10 minuten dapper doorzetten, hield ik het niet meer. De sauna had één uur opgewarmd en welgeteld 10 minuten dienstgedaan als marteltuig. Het deed me denken aan het verhaal van Martine Jonckheere, die sinds ze een Health Mate heeft haar Finse sauna alleen nog gebruikt om de kussens van haar tuinmeubels in op te bergen. “Puur afzien” noemde zij het puffen op 95 graden. 
Van pure ellende ben ik toen onder de zonnebank gaan liggen – ook lekker warm maar zeer ongezond, dus ook dat hield ik na 10 minuten voor bekeken. Gelukkig had de bungalow een ligbad, ook een topper op een kille herfstavond.

Mijn heiligdom
Maar niks zo heerlijk dus als mijn eigen infraroodsauna, waar ik thuis prompt een slinger aan gehangen heb die de kinderen op weekend in elkaar geknutseld hadden. ‘Lieve mama’ stond erop, maar ere wie ere toekomt: deze mama is soms zo lief en ontspannen omdat ze zich enkele avonden per week kan terugtrekken in een luxueus heiligdom. Ik heb geen dure bungalow aan het water nodig, en evenmin een finca in de Spaanse zon. Met één vierkante meter sauna op de derde verdieping onder het dak ben ik meer dan tevreden 😉

 

Wil je op de hoogte blijven van de blog artikels? Schrijf je in op de mailinglijst en ontvang de laatste artikels in je mailbox.