Skip links

Waarom ik een maand mijn sauna niet in mag

Net nu ik de zaligheid ontdekt had van een warme sauna, boek en bed om 20 uur, mag ik een maand lang mijn sauna niet in. Je leest het goed: op doktersbevel moet de deur van mijn infraroodheiligdom vier weken gesloten blijven. 
 
Ik ben namelijk sinds gisteren de trotse eigenaar van twee nieuwe ogen. Extra-lensimplantatie heet de techniek waarbij je lenzen IN je ogen krijgt, in plaats van dat je ze er elke ochtend op moet leggen zoals ik jaren gedaan heb. Het voordeel: ze blijven een leven lang zitten en zijn de ideale oplossing voor mensen met droge ogen zoals ik, die geen lenzen (meer) kunnen verdragen en dus alleen iets zien met een bril op hun neus. 
 
Paniekaanval
Hoe ze die twee lensjes dan in je oog krijgen? Wel euh, door in het oog te snijden, en dat ergens tussen hoornvlies en oogbol te stoppen. Dat gebeurt onder plaatselijke verdoving. Amper twee minuutjes per oog had de chirurg nodig. En ik had een kalmeringsmiddel gekregen, eentje dat ze toedienen aan mensen met paniekaanvallen. 
 
Nu had ik helemaal geen paniekaanval, dat pilletje is standaard. Maar helemaal gerust was ik er niet in. En je kunt jezelf wel moed inspreken, geloven dat de artsen weten wat ze doen, vertrouwen hebben in de chirurg, je lijf besluit toch dat een mes in je oog – ook al is het verdoofd – van nature geen goed plan is. Ik spande me op, in elke vezel van mijn lijf. Amper 10 minuten heb ik op de operatiestoel gelegen, maar het was genoeg om vanochtend op te staan alsof er een vrachtwagen over me heen gereden was.

Vuurwerkshow
Mijn hoofd, nek, schouders, rug… ik zit helemaal vast. Wat heb ik gesnakt naar mijn sauna vandaag. Naar warme infraroodstralen om mijn nek los te maken en mijn hoofd tot rust te brengen. Ik kan zien nu – rechts perfect, links zit er nog wat vocht achter mijn lens – maar soms zie net iets te veel: halo’s omcirkelen alles wat licht geeft in het donker. Gisteren had ik het gevoel alsof ik in een vuurwerkshow terechtgekomen was. Vandaag kon ik weer met de auto rijden, maar die halo’s duiken zo nu en dan op, als een ongevraagde gast. Ik heb soms de neiging om ze weg te vegen, maar ze blijven in mijn gezichtsveld hangen.
 
Dat komt allemaal goed, verzekerde de dokter me. Maar ook hier is er een verschil tussen dat weten en voelen. En voor dat laatste heb ik dus mijn sauna nodig. Mijn hoofd is er niet gerust in, blijft denken aan dat minirisico op een infectie (en daarom mag ik niet in m’n sauna, want er mag geen water/zweet over in mijn ogen komen) en aan die halo’s, de infraroodstralen weten er altijd raad mee. Ze zetten mijn hoofd stil, zo simpel is het. Als praten, denken, mediteren, zingen, bidden niet helpt, dan nemen de stralen het over en is er geen ontkomen aan: ik laat los.

Mijn cabine kunnen zien
Maar nu dus even niet, ik mag niet. Ik kruip seffens in bed met een boek en mijn ogen zullen wel snel dichtvallen, wegens moe van de operatie en de vele druppels die ik erin moet doen tegen een mogelijke infectie. En ik tel de dagen af, dat de halo’s verdwijnen, ik weer make-up mag dragen en ik weer mijn sauna in mag. Ik gok op begin januari, de start van een nieuw saunajaar. En voor het eerst ga ik erin kunnen zitten met ogen die niet enkel de weldaad kunnen voelen, maar ook de cabine kunnen zíén 🙂

Wil je op de hoogte blijven van de blog artikels? Schrijf je in op de mailinglijst en ontvang de laatste artikels in je mailbox.