Skip links

Hoe ik verslaafd raakte aan warmte

Na twee weken Spaanse zon en enkele dagen acclimatiseren, ben ik weer boven water gekomen. Maar ik moet toegeven: het gewone ritme van ’s morgens opstaan, kinderen klaarstomen, werken en ’s avonds meer van dat maar dan in omgekeerde volgorde, valt me zwaar. Toen we zaterdag uit het vliegtuig stapten in de miezerige regen, 15 graden frisser dan twee uurtjes eerder, besefte ik dat de zomer nu écht wel voorbij is.

En dus is de heimwee naar onze Spaanse finca eens zo groot als ik maandagmorgen m’n laptop weer opstart om 673 mails weg te werken. Aan elke collega die voorbijkomt en het wil horen, vertel ik over hoe heerlijk rustig het was op onze berg, hoe warm de zee, hoe zonovergoten het strand, hoe deugddoend de schaduw van de olijfbomen aan ons huisje, hoe verkoelend de gin tonic ’s avonds. En vooral: hoe verslavend ik die Spaanse droge hitte vind – het is een soort föhnwind die de hele dag een aangenaam warm briesje blaast en ervoor zorgt dat je nooit een truitje nodig hebt, dat je nooit een koude rilling voelt tenzij je nét uit het zwembad komt en je laat opdrogen in de zon. Een collega van me merkte op dat die verslaving aan Spaanse temperaturen waarschijnlijk te maken heeft met mijn infraroodsauna, die hetzelfde soort aangename, droge warmte produceert waaraan ik al vanaf dag één verknocht was.

Zzzzzzen
Ik herinner me nog de allereerste keer dan ik mijn sauna in stapte, nu dik twee jaar geleden. Ik trok de deur achter me dicht, sloot mijn ogen en genoot van de warmte en de geur van het cederhout. Het leek alsof ik wég was – van de wereld, van de hectiek van die dag. Ik was instant zen. Wel, datzelfde gelukzalige gevoel heb ik ook op het moment dat ik de poort van onze Spaanse finca achter me dicht trek. Ik moet niet wennen aan een ander ritme of klimaat, ik moet niet ‘afkicken’ van het werk. Ik land op Spaanse bodem en mijn rust begint.

Ik had het nooit zo bekeken, maar ja, misschien ben ik sinds mijn infraroodsauna wel verslaafd aan droge warmte – thuis en op vakantie. Diezelfde collega die me daarop wees, kocht enkele maanden geleden een appartement in het zuiden van Spanje, waar de temperatuur nog iets meer oploopt en de wind nog een tikje warmer föhnt. Het wordt haar tweede thuis en die van haar kinderen, een plek waar ze na haar pensioen kan overwinteren en genieten van lange zomers aan het strand.
In die levensfase zit ik nog niet – ik heb nog een eerste huis af te betalen alvorens er sprake kan zijn van een tweede woonst in zonnigere oorden. Dus ik kruip – om de heimwee te verslaan en de vele gin tonics van de voorbije weken uit te zweten – vanavond weer in mijn eigen Spaanse minihuisje. Maar hé, op kille nazomeravond als deze doet een infraroodsauna zoveel meer deugd dan op een hete zomeravond. Mijn vakantie mag dan voorbij zijn, het saunaseizoen is bij deze weer geopend!