Skip links

Het verhaal van vriendin V.

Het leven van een jonge moeder speelt zich voor een groot stuk af in cafetaria’s. As we speak zit ik mijn blogje te tikken in 35° en chloordampen, met zicht op Martha’s zwemles.
Eerder deze week passeerden al de cafeteria’s van de balletles (dinsdag), voetbaltraining (woensdagnamiddag), zaterdag begin ik mijn dag in de kantine van de dansles en op zondag is het tekenschool, maar die duurt twee uur en dan ga ik fitnessen.

Ik ben natuurlijk die de enige moeder die haar tijd verdoet met thee drinken en whattsappen tijdens de kinderhobby’s. Dus voor je het weet zit je te kletsen met andere mama’s die in hetzelfde kantineschuitje zitten. En zo kwam ik enkele weken geleden mama V. tegen, een ex-klasgenootje uit het lager. In het middelbaar zijn we elkaar uit het oog verloren, maar aangezien onze kinderen naar dezelfde school gaan , hadden we van ver al eens gewuifd naar elkaar, en in de kantine bij een tweede tas thee raakten we aan de praat.

Ontstekingsreuma
V. was intussen een kapsalon begonnen enkele dorpen verder. De eigen zaak waar ze altijd van gedroomd had. Ze had veel klanten, de mensen waren tevreden, ze genoot van haar job. Maar een jaar geleden begon haar droom de eerste barstjes te vertonen. Als kind van twee (!) had ze de diagnose ontstekingsreuma gekregen. Na enkele jaren was die gelukkige spontaan verdwenen, maar een tijdje geleden kreeg V. terug last van ontstekingen. “Een auto-immuunziekte zonder oorzaak” vertelden de dokters haar. Het is te zeggen: zonder duidelijk aanwijsbare boosdoener. Maar intussen viel haar lichaam zichzelf wel steeds vaker aan, werd de pijn erger en werd het steeds moeilijker om een eigen drukke zaak te runnen. Want je deur moet elke ochtend open, je moet je klanten elke dag weer in de watten leggen, een hele dag rechtstaan en rondlopen, behendig omgaan met scharen en haardrogers, hoe erg de pijn in je botten ook is.
Vandaag, een jaar na de diagnose, heeft V. de deuren gesloten en de boeken neergelegd. Een zware beslissing, maar ze heeft geen keuze. Elke dag vechten tegen pijn en toch moeten doorgaan, dat is geen leven.

Ze heeft haar klanten niet verteld waarom ze ermee stopt; een chronische ziekte is niet iets waar je meteen mee naar buiten wil komen. Er zijn zoveel V’s in deze wereld, zoveel mensen die hun droom hebben moeten opbergen omwille van chronische pijn. Je ziet het vaak niet, ze lopen er niet mee te koop. Maar zoveel mensen voeren een strijd waar buitenstaanders niks van weten.

Cava in mijn Health Mate
Ik heb V. gezegd dat we de volgende keer geen thee meer drinken in de voetbalkantine, maar een glas cava nadat ze in mijn infraroodsauna heeft gezeten. Want ja, ze had al weleens gehoord van een Health Mate en dat die zo goed is tegen ontstekingsreuma. En ja, die wilde ze graag eens uittesten. En dan klinken we op een nieuwe start, want dat is het natuurlijk óók. Een leven zonder de stress van elke ochtend er weer te moeten staan, een leven waarin er meer tijd is om op zoek te gaan naar de oorzaak van haar ziekte en een leven waarin er – hopelijk – binnenkort minder pijn is.