Skip links

Het recht op ruimte voor jezelf

Als schrijven je beroep is, gebeuren er soms spannende dingen. Collega I. had vorige week de eer om in een weekblad een column te schrijven die wel wat reactie zou teweegbrengen. Het ging over het recht om – ook binnen een relatie – een plek voor jezelf te houden. Een soort jardin secret, waar niet alles gedeeld moet worden met je man – ook niet dat je af en toe een flirterige sms stuurt naar die knappe, mannelijke collega. ‘Iedereen heeft A Room of Ones One nodig’, zo vatte ze haar betoog samen.

Een plek voor creativiteit
Ze verwees daarmee naar het pleidooi van schrijfster Virginia Woolf,  waarin die vertelde dat een eigen kamer een voorwaarde is voor vrouwen om een goed boek te schrijven. Vrouwen hadden eind jaren 20 – letterlijk én figuurlijk – te weinig ruimte om ongestoord te kunnen werken, om hun potentieel waar te maken. Het gebrek aan deze vrijheid heeft ertoe geleid dat vrouwen door de geschiedenis heen nooit de ruimte hebben gekregen om hun creativiteit te laten floreren, aldus de schrijfster.
 
Huis verbouwen
Toen de dag van de publicatie naderde, begonnen I en ik berichtjes te sturen naar elkaar. Ik wenste haar succes, zij stuurde terug dat ze al veel aan me gedacht had wegens spierpijn en stress in haar lijf. ‘Annelies zal dat niet rap hebben, die die kan dat in de kiem smoren met haar infraroodcabine’, schreef ze. ‘Als dit lang aanhoudt, moet ik mijn huis verbouwen om ook zo’n cabine te installeren.’ 
 
Ik stelde haar gerust: haar kinderen zijn bijna het huis uit, binnenkort dienen zich één of meerdere lege kamers aan waar vast een infraroodsauna in past. Als de spierpijn te erg werd, mocht ze ook gerust mijn sauna komen gebruiken. En dat er nog andere manier waren om een verkrampt lichaam tot rust te brengen. Ik vertelde over mijn tromsessie bij de heks, toen ik een maand lang mijn sauna niet mocht gebruiken. ‘Alles om me uit deze toestand te halen’, sms’te ze na middernacht terug. ‘Maar jij ligt waarschijnlijk al te knorren nu’. Dat lag ik zeker, want ik had tot half tien in mijn sauna gezeten, dus voor 22 uur al was in een diepe comateuze slaap gevallen. Ook dát wist collega I, dat ik voor de kippen op stok ga na mijn saunasessie.

Een kamer in een kamer
De volgende dag viel haar magazine in de bus. Ik las haar stukje en sms’te dat ik het héérlijk vond. En dat iedereen inderdaad recht heeft a room for ones own, schrijver of niet. Ik heb er zelfs twee: één bureau met daarin een infraroodsauna. Da’s een kamertje in een kamer. Het is de plek waar ik tot rust kom, ideeën opdoe, waar creativeit floreert. Als ik eruitstap, zit ik nog altijd in mijn eigen bureau, waar ik mijn ideeën kan uitwerken. Ik ben een gelukzak, met mijn twee kamertjes voor mezelf. Eén kamer voor overdag, en eentje voor ’s avonds. Eén om energie te geven, en eentje om bij te tanken. Eén om stress op te bouwen en eentje om stoom af te laten. Als Virginia in 1929 al een infraroodsauna had gehad, dan hadden haar leven én dat van vele vrouwen na haar, er een pak rooskleuriger uitgezien.