Skip links

En toen ging het licht uit

Een kleine twee weken geleden doken de eerste griepverschijnselen op hier thuis. Ik heb de eerste vier geboden om griep te voorkomen, nauwgezet opgevolgd. Alleen bij het vijfde gebod ben ik de mist in gegaan; ik bezondig me nogal snel aan kettingziek worden.
Na drie dagen ‘under the weather’ leek ik weer beter, maar daarna begon het niezen opnieuw, gevolgd door een stevige verkoudheid en – opnieuw – een weekendje in de zetel. Blijven sukkelen: ik ben niet alleen, zo blijkt uit een enquête van vitamineproducent Biover. Liefst 1 op de 5 heeft er last van, en bij jonge vrouwen ligt dat aantal nog een stuk hoger. Hoe dat komt? Huisarts Bingé zei daarover het volgende in het Nieuwsblad: “Het feit dat vrouwen vaker af te rekenen hebben met kettingziekte is dikwijls te wijten aan hun levensstijl. Vaak combineren ze de zorg voor de kinderen met een drukke job. Hierdoor komen ze dus meer in aanraking met de kiemen van de kids, die toch de grootste verspreiders zijn van infectieziekten. Daarnaast gaan ze ook wel eens over hun grenzen om alles gecombineerd te krijgen wat een impact heeft op hun algemene weerstand.”

Nagel op de kop
Ik vrees dat dokter Bingé de nagel op mijn kop slaat. Ik heb de voorbije jaren heel hard gewerkt aan mijn weerstand en energiepijl, met mijn infraroodsauna, voedingssupplementen, het volgen van de klassieke gouden regels (eten, slapen, bewegen doe ik nog altijd véél te weinig). En toch… als ik ziek word, blijf ik heel vaak hangen in vermoeidheid en een sluimerend tweede virus. Moe van het moeder zijn, niet opgewassen tegen de vele beestjes waar de kinderen elke dag mee thuiskomen, stretchen en over je grenzen gaan, want wat moet een mens anders?  
Al is er wel een verschil tegenover vorig jaar. Toen heb ik een week plat gelegen met griep en kreeg ik, na drie dagen weer gaan werken, de vierde dag opnieuw koorts. Ik had een zoveelste virus opgepikt omwille van een te lage weerstand. Ik ben toen naar een orthomoleculaire arts gestapt en die heeft mijn bloed binnenstebuiten gedraaid. Mijn ijzer was op, vitamine D stond veel te laag, ik had te weinig zink en jodium en een beginnende leaky gut. Het heeft me een half jaar en handenvol supplementen gekost, maar mijn waarden zitten goed, en ik ben in ieder geval – hout vasthouden – niet zo ziek geworden als toen.

Vanuit het donker
Het enige energielek dat me de laatste tijd oververmoeid maakt en houdt, is mijn werk. Te veel en vooral te veel tegelijk. Ik wéét wat er dan kan gebeuren, ik schrijf er vaak genoeg over – hier op mijn blog en voor de magazines waarvoor ik werk. Als je te lang stretcht, springt de elastiek. En dat is afgelopen weekend gebeurt. Ik zat in mijn infraroodsauna en plots ging het licht uit. Letterlijk – een algehele elektriciteitspanne in de straat – en figuurlijk: de plomb van mijn hoofd sprong. Mijn agenda van de weken nadien werd één onoverkomelijke berg werk, en ik had de moed niet om me eraan te zetten. 
En dus schrijf ik deze blog vanuit het donker. Het licht in de sauna is gelukkig terug, de warmte ook. Maar de energie, daar moet ik nog even naar op zoek…

Wil je op de hoogte blijven van de blog artikels? Schrijf je in op de mailinglijst en ontvang de laatste artikels in je mailbox.